İYİ BAK RUHUNA…

İnsanoğlu; ruhu bedene giydirilmiş esasında ruhtan ibaret olan somut değil, soyut bir yapı…  Beden tepki verse de hisseden, üzülen, sevinen, öfkelenen, huzur bulan ya da iç sıkıntısı yaşayan da ruhtur.

Peki içimize dönüp baktığımızda ne kadar iyi ruhumuz… Yüz üzerinden kaç puan veriyoruz iyiliğimize.

Dünya telaşının ya da nefsin isteklerinin peşinden koşarken yıpranan iç alemimize ne kadar   dönüp bakıyor, yarası varsa pansuman yapıyor, ilaca ihtiyaç duyuyorsa, günde kaç kere adabına uygun veriyoruz ilacını.

Para, ev, araba, kariyer, sosyal medya derken hangi zamanı ayırıyoruz, yükü ağır, yolu uzun olan ruhumuz için. Dönüp bakalım iyi miyiz diye… Yardıma ihtiyacı olan birini gördüğümüzde acıyor mu kalbimiz.  Bir kul, diğer kulun arkasından atıp tutarken Hakk’ın sözcüsü olabiliyor muyuz? Günaha düşen birinin elinden tutup kaldırmak yerine, bir de biz mi beddua savuruyoruz arşı âlaya

Ne halde ruhumuz; Gâl u Belada verdiği sözün ne kadar arkasında, çağın putları arasında sıkışırken ne kadar Rabbiyle muhatapda.

Yaşadıklarında hikmet arayışların mı galip geliyor, yoksa isyanın mı?

Seni seven sevgini sınayacak unutma. Yerin altına girdim diye hayıflanırken, yerin altının üstünden daha iyi olmadığını nereden biliyoruz ki…

“Tevekkül et rahat et” derim hep kendi kendime. Sen zarar görsen de adil ol, Hakkı tavsiye et, hakkı yaşa. Ve sabret “ görelim Mevla neyler, neylerse güzel eyler.”

O bizi seviyor ve ruhumuzun yücelmesi için veriyor tüm acıları. Kulak ver, hikmetle bak. Sonuna kadar aç kalbinin kapılarını, O’na yönel, O’ndan iste. Derdini en iyi bilen, dermanını da en iyi şekilde verecektir. Yeter ki bozma duruşunu, toz kondurma halifeliğine…

Her yaşadığın daha iyi bir kul olman, Rabbini ve insanı daha iyi tanıman için. Hak gibi görünenin içindeki şerri, şer gibi görünenin içindeki Hakkı görebilmen için. Bu sebeple onun gözüyle bakarsan görebilir, kalbinde O’nun ismini taşırsan açılan kapılar ardındaki yolları yürüyebilirsin.

“Kalpler ancak Allah’ın zikriyle mutmain olur” ayeti varken. Ruh’a en çok Ruhu yaratanın, iyi geldiği aşikar iken, niye kendi ellerimizle ruhumuzun boğazını sıkışımız…

Eyyy gönü; önce sanadır sözüm. İyi bak ruhuna. Bedenin toprak olup seni bırakırken, can yoldaşın olacak olan o. İyi bir yol arkadaşın olsun istemez misin?

Sevgi ve duayla dostlar… Ruhu yaratana ve ruhları birbirine sevdirene emanet olunuz…