ESKİ RAMAZANLAR
Çocukluğum…
Sevda yengenin evinden yükselen yemeklerin mis kokuları, Pantuş babaannenin hamakta bizi sallamaları… Hacı Amcanın iftar öncesi bizimle oynadığı oyunlar. Ah! Ah eski Ramazanlar.
Annem sahura öperek uyandırır, iftara her gün bir misafir çağrılır, hurma ile başlanır, sonu şükürle tamamlanır… Komşular toplanır teravihe yetişir. Araya da gençlerden melek yüzlüler serpişir. Sevgi Yenge çok güzel Kur’an okur, mukabele okurlar , dinleyeni aralarına kabul buyururlar. Bizim mahallede ayrım yoktur, eş dost bilinir sevilirdi. Mahalle demişken küsler Ramazanda barışıverirdi. Şimdi uyandık sahur vaktinde , lambalar yanmıyor, kimse misafir çağırmıyor,herkes sessiz… Bu yıl Ramazanımız pek hüzünlü mahallede. İnsanlar aynı, Ramazan aynı peki ne değişti bizde?
Zaman. Ahir zaman. Dünya telaşı. Yazık halimize … Özlüyorum . Burnumda tütüyor pidelerin sıcak kokusu, pide kuyrukları, davulcu amcanın söyledikleri…
Çocukken en çok orucu Sevda Yengenin kızı Sude tutardı özenirdik.
Ramazanda Gül kokardı mahalle sevinirdik
Yaşlılarımızdan bir çok şeyler dinlerdik
Yaşlılarımız gitti, gül kokusu nerde, eski Ramazanlar… Ah eski Ramazanlar şimdi nerde…
Sude Yaren KOÇAK