SEVGİNİN GÜCÜ

Sevgi; Yaratıcı’nın yarattığına sevdiği için bahşettiği büyük nimet. Sevilmeseydi bu güzelliği tatmazdı insanoğlu.

Birçok duygu yaşıyoruz; sevinç, öfke, hüzün, mutluluk, nefret, alınganlık, azim ve hiçlik…

Bütün duyguları içinde barındıran tek ve emsalsiz duygunun ise sevgi olduğunu düşünenlerdenim. Hayatımı anlamlandıran, hayaller kurduran, hedefler oluşturan hatta savaşlar yaptıran tek duygu sevgi…

Sevmeseydik eğer neye olurdu çabamız, hangi hayalin hedefine ulaşmaya gayret ederdik… Nasıl olurdu anneliğimiz, evlatlığımız ya da adına aşk dediğimiz evliliğimiz… Dünya için görünen ancak ruha şifa olan, her çırpınışın ardındadır sevgi.

 Bir kişi düşünelim Rabbine ve insana sevgisi biten, hatta kendini sevmeyen, değer taşımadığını düşünen… Hangi güç ayakta tutabilir ki onu. Anneliği, babalığı, evlatlığı ve eşliği nasıl olur. Rabbine olan kulluğu ne kadar sağlıklıdır. Bir yöneticiyse eğer insanı sevmeyen, nasıl yönetir ki? Nasıl bir dünya oluşturur kafasında ve yansıması nasıl olur.

Adaletin tecellisinin altında yatan da aynı duygu değil midir? Bu tecelliyat savaşlarında nedeni sevgi aslında, dünyayı düzene sokan en büyük güç. Sevgisizliğin sonuçlarını tüm dünya çağlar öncesinde yaşadığı gibi şimdilerde de yaşıyor maalesef. İnsanı sevmeyenlerin ne kadar değer yoksunu olduğuna gözlerimiz şahit.

Güçlü olmak isteyen sevsin. Rabbini sevsin, kendini sevsin, insanı, hayvanı ve doğayı hatta ona verilen eşyayı sevsin. Niceleri geldi Ömerler, Aliler, Fatihler, Mevlanalar… Sevdiler ve karşılıklarını alarak gittiler bu dünyadan. Bizlere de o muhteşem sevgilerini miras bıraktılar. Varisler olarak hiç bırakmayalım sevmeyi. Geleceğe bırakacağımız o büyük anlamdan vazgeçmeyelim.

Şu da var ki sevmek, sizin de sevilmenizi sağlar. İki kişi arasındaki bağı kuvvetlendirir. Tutunacak dal olur kimilerine. Maddi ve manevi her hastalığın ilacıdır. Tıpkı dolapta sakladığımız ilaçlar gibi saklanmak için değil, yaşamak ve yaşatmak içindir sevgi…

‘’Gülümsemek sadakadır’’ ve ‘’seven sevdiğine, sevdiğini söylesin’’ hadisleri bu gerçeği vurur yüzümüze. Mutluluğun, adaletin, kendine güvenin, başarının, aile olmanın, kendin olmanın ve insan olmanın ilacıdır sevgi.

Bir gencin intihar ettikten sonra cebinden çıkan mektupta, ben intihar etmeye gidiyorum, eğer yolda bir kişi bana gülümserse bunu yapmaktan vazgeçeceğim yazıyormuş. Güvendiğim bir psikologdan duydum bu durumu.

Sevgisizlik bir canın kendini yok etmesine sebep olmuştu. Bu kadar mı ihtiyaç hissetmişti bir tebessüme, bir kişinin eli, hayata tutunmasını sağlasaydı ne güzel olurdu. Bir kişi, sadece biri azıcık sevseydi her şey değişecekti oysaki… İsmini birçoğu bilmiyordu, yok sayılanların arasında kaybolup gidenlerden milyarlarca ‘’insandan’’ sadece biriydi.

Nicelerini kaybediyoruz, farkında olarak ya da olmayarak… Sevmesini dahi bilmiyoruz belki…

Sevgisi kocaman olanlara selam olsun…