Kumpas
Son zamanların en moda kelimesi oldu. ‘Kişinin arkasından kurulan kirli oyunlar’ anlamında kullanılsa da asıl sözcük anlamı bundan çok daha farklıdır. Millet olarak istihbarat personeli gibi düşündüğümüzden bu kelimeyle de çok fazla ilgileniriz.
Yine son zamanların en gündemde olan terör örgütü olan FETÖ. Yıllar yıllar önce girdiğimiz birçok şirkette ‘mesaj’ vermek adına Samanyolu TV’yi açık bırakanlar, bugün yine ‘mesaj’ vermek için A Haber’i son ses izlemeye çalışıyor.
15 Temmuz sürecinin ardından yaşadığım birkaç olaydan ve özellikle geçmişte bu yapıyla bir arada olanların ellerinde Türk Bayrakları ile meydanlarda herkesten daha vatanpervermiş gibi davranmasından dolayı bir yazı kaleme almamıştım.
Kurban Bayramı’nı da atlattığımıza göre… Bu kişilerde geçmişte aldıklarının, bugün hesabını vermeye başladıklarına göre, artık birkaç kelam etme sırası da bize gelmiştir diye düşünüyorum.
Size bir tablo çıkartacağım bugün…
15 Temmuz’un ardından nedense herkes bir savunma haline girdi. Herkes karşısındaki insana kendisini açıklamak zorundaymış gibi hissetti kendisini… Geçmişte cemaatin yurtlarında kalan sıradan bir üniversite öğrencisinden, askerine, polisine, öğretmenine kadar herkes… Gün içinde görüşülen kişilerle yapılan sohbette tek gündem maddesi FETÖ, konuşma içeriği ise sanki bir mahkeme salonunda ifade verirmiş gibi kendisini savunmak oldu… Bu benim sadece gözlemlediğim bir olay.
Tabi ki bu söylediklerim herkes için geçerli değil… Savunma içerisine girenlerin, neden bu şekilde bir ruh haline büründüğü de basit psikoloji kitaplarında bile yazar.
Bu süreçte herkes FETÖ’den neden uzaklaştığını, bu grubun içerisinde daha önce yer alıp sonradan neden ayrıldığını açıkladı. Özellikle televizyon ekranları önceden bu gruba dâhil olan fakat sonradan ayrılan isimlerle doldu, taştı…
Kim, FETÖ’den neden ayrıldı?
17 – 25 Aralık’ta yaşanan olaylardan dolayı ayrıldım diyenler oldu.
HDP’ye 7 Haziran’da verilen destekten dolayı uzaklaştım diyenler oldu.
Hainlik yaptıklarını gördüğüm için karşı çıktım diyenler oldu.
Bunları söyleyenlerin hepsinin kısaca ayrılma nedeni, bu yapının devletin içine sızmış ve kötü niyetli işler yapmış olmasıydı.
Kimse bu grubun aslında dine zarar verdiğini, Paralel İslam düşüncesi ortaya koymaya çalıştığını ve bunun için uzaklaştığını söylemiyor.
Mavi Marmara şehitleri yerine, İsrail’e taziye mesajı yayınlanırken, kimsenin aklından bu yapının ülkemizin çıkarlarına ters düştüğü geçmiyor, bu yapıdan uzak durmayı o dönem kimse düşünmüyordu.
17 – 25 Aralık’tan önce bu yapıya karşı çıkan kişilere neler yapıldığını bugün televizyonlardan izliyor, gazetelerden okuyoruz. Hepsinde de oldukça şaşırıyoruz.
2011 yılında Darıca’da çıkarttığı bir gazetede ‘Çarşı Karışır’ başlıklı bir yazı kaleme alarak cemaatin tehlikeli boyuta geldiğini ve önünün kesilmesi gerektiğini yazan eski gazeteci Ahmet Uysal’a yapılan psikolojik baskının şahidi olunca…
Birçok mahkeme de en basit davalarda dahi, cemaat mensuplarının istedikleri doğrultuda karar çıkartıldığını görünce…
Bugün okuduğum, ‘cemaate destek vermeyince işkence yaptılar’ tarzı haberler bana hiç ilginç gelmiyor.
O dönem biz konuşurken, herkes susuyordu. Ve biz Ahmet Uysal ile birlikte tek bir cümle kuruyorduk, “Gün gelir, devran döner”
İşte bugün o devranın döndüğü gündür. Fakat devran döndükçe biz bu kişilerinde dönmeye çalışacaklarını maalesef hesaba katamamışız. Bazıları döndü, bazıları dönmeye çalışırken yakayı ele verdi, bazıları da dönmeye çalıştıklarını düşünse de yapamadı.
Bu bir Türkiye tablosudur.
Bizzat yaşadığım olaylardan, çevremde gelişen olaylardan, şahit olduklarımdan ve duyduklarımdan derlenmiştir.
Bugün bir kez daha dik durmanın, doğruyu konuşmanın, zamana göre değil düşündüklerine göre hareket etmenin… Eğriye eğri, doğruya doğru diyebilmenin ne kadar özel bir şey olduğunu gördüm.
Ve bu özel şeyin, herkeste olmayacağını da hep birlikte süreç içerisinde izledik.
Her devrin adamı olmaktansa, daima doğru bildiği gerçekleri konuşanlar içinde cam kırıklarıyla kalıyor.
Fakat hakikat topallayarak da olsa hedefine bir gün mutlaka varıyor…
***********
Aç kapıyı Veysel Efendi, Tarık Akan gidiyor!
Birçok karakteri vardı…
En ünlüsü Hababam Sınıfı’nda yıldızını parlatan ‘Damat Ferit’ lakabıydı…
Kendi inandıklarıyla, kendi mücadelesini veren adamdı. Her devrin adamı değildi.
Hatırladığım bir repliğinde;
Mahmut Hoca: Naptın sen?
Ferit: Sevdim hocam!
Demişti…
Sevdiği şeyler uğruna birçok şeyi göze alabilen bir karakterde izledik onu ekranlarda… Bazen ağlattı, bazen güldürdü, bazen coşku, bazense heyecan verdi…
İnandığı değerlerden hiçbir zaman vazgeçmedi!
Ve her iyi insan gibi oda ‘ben çıkıyorum’ diyordu artık…
Vefatı ve vefat nedeni beni özellikle üzdü. Karaciğer Kanseri’ydi… Bu hastalığın ne demek olduğunu iyi bilenlerdenim. Ne zorluklar yaşadığını çok iyi anlayabiliyorum.
Bizim ülkemizde değerler kaybedilince anlaşılıyor. Bir nefes sonrasında ölüm olduğunu düşünmeden yaşıyoruz. O acı olay kapımızı çaldığında ise her şey için çok geç oluyor.
Tarık Akan’ın değerini ne kadar bildik? Bunu düşünmek gerekiyor…
– Aç kapıyı Veysel efendi, Tarık Akan gidiyor. (Mekanın cennet olsun)