Koşyaz Platformu’ndan Yazılar

YAŞADIKLARIM SERVETİM

Çığlıklarla dolu içim sessizlikle boğuşuyor bu ara.
Nedenini bildiğim ama hala kabul ettiremediğim kalbimle savaşıyorum.
Kum tanesi kadar umuda asılmış yaşamak için, yıkıntıların üzerinden çiçek bahçesi inşa ediyorum.

Kimse görmesin diye sel almış gözlerimin yaşı ile suluyorum ektiğim tohumları.
Ne şefkat bekler yüreğim, ne de yanındayım diyen sahte dilleri…

Yaşadıkça anladım, ilerledikçe gördüm kimde ne kadar olduğumu!
Yokuşlu yollarda yalnız bırakılıp, zirvede herkesin alkışladığını…

Düşe kalka düşe kalka öğrendim dizlerimin yarasına, kendimden başka merhem olmadığını.
Hayat bu ….
Biz ınsanoğlu, hatalarımız ile sınanırız, cömertliğimizle, merhametimizle, vicdanımızla, varlıkla, yoklukla, nefes aldığımız sürece nefsimizle sınanırız.
O yüzdendir ki yaşımın değil yaşadıklarımı mücevher saymam .
O yüzdendir ki herkese dost gibi sarılmamam.
Zehrimi içime akıtıp geceler ile sırdaş olmam.
Bana öğrettikleri beni büyüttüğü ve beni ben yapan acı tatlı günlerime minnettarlığım…

Güzelya MAMMEDOWA