36 YILLIK HAK ARAYIŞI
KİRAZPINAR “AFETZEDEYDİK, RANTZEDE OLMAK İSTEMİYORUZ!”
1989-1990 yıllarında Gümüşhane’de yaşadıkları heyelan felaketinin ardından Gebze Kirazpınar’a sığınan ve devletin unuttuğu çorak arazileri 36 yıl boyunca tırnaklarıyla kazıyarak yaşanabilir bir mahalleye çeviren vatandaşlar, bugün ikinci bir yıkımla karşı karşıya. Rant değeri artan mahallelerinden hukuksuz iddialar ve dayatmalarla tasfiye edilmek istenen mahalleli, Gebze Belediyesi’nin kapısına dayandı.
Gebze Kirazpınar Mahallesi’nde tam 36 yıldır kanayan bir yara var. 1989-1990 yılları arasında Gümüşhane’deki büyük heyelanın ardından evsiz kalan ve devlet eliyle bu bölgeye iskan edilen 200’ü aşkın hane, bugün kendi yurtlarında mülteci durumuna düşürülmek isteniyor. Yıllarca yolunu, suyunu, elektriğini kendi çabalarıyla getirdikleri; dişiyle tırnağıyla var ettikleri topraklardan sürülmek istenen afetzedeler, haklı feryatlarını duyurmak için “Kirazpınar Afet Evleri Sosyal Yardımlaşma ve Yaşatma Derneği” çatısı altında birleşti.
Çözüm “İki Hafta Sonraya” Kaldı
Seslerini duyurmak ve yıllardır görmezden gelinen tapu taleplerini iletmek için Gebze Belediyesi’ne yürüyen mahalle sakinleri, burada soğuk bir duvarla karşılaştı. Gebze Belediye Başkanı Zinnur Büyükgöz, mahalleliyi “toplantısı olduğu” gerekçesiyle kabul etmezken, görüşmeyi Belediye Başkan Yardımcısı Muharrem Baltacıoğlu gerçekleştirdi.
Görüşmenin ardından belediye binası önünde kalabalığa ve basına seslenen Kirazpınar Afet Evleri Sosyal Yardımlaşma ve Yaşatma Derneği Başkanı Cengiz Duran, meselenin rant değil bir yaşam hakkı mücadelesi olduğunun altını çizerek şu çarpıcı ifadeleri kullandı:
“36 yıldır süren mahallemizin yerleşim sorunları ile ilgili olarak artık kalıcı bir çözüm istiyoruz. Görüşmemizde bize iki hafta sonra yeni bir toplantı sözü verildi. Bizim talebimiz net: Tapulu yerlerimizin veya 36 yıldır hak ettiğimiz bu toprakların bizlere tahsisini talep ediyoruz. Devletimizin belirleyeceği rayiç bedel neyse kuruşu kuruşuna ödeyip satın almak istiyoruz. Bize lütuf gibi daire satılmasını istemiyoruz! Bir bankadan krediyle ev alırcasına borçlandırılmak, apartmanlara hapsedilmek istemiyoruz. Bu halk, bedeli neyse verip kendi toprağında kalmak istiyor.”
Vicdanları Yaralayan Tablo
Bugün Kirazpınar’da yaşananlar sadece bir mülkiyet sorunu değil; barınma güvencesinin, adaletin ve insan onurunun açıkça ihlal edilmesidir. Bölgenin rant değeri yükseldiğinde ortaya çıkan ve 2017-2020 yılları arasında gerçekleştiği iddia edilen şüpheli, kapalı devre “devasa mülkiyet devirleri”, mahallelinin uykularını kaçırıyor. Adres silme operasyonları, özel şahıslara habersiz yapılan satış iddiaları, ticari imar planı dayatmaları ve yasa tanımaz tahliye tebligatları ile 36 yıllık mahalle kültürü yok edilmek isteniyor.
Gebze Belediyesi’nin, TOKİ’nin ve merkezi idare kurumlarının bu derin insani krizi sadece yüzeysel bir “kayıt dışı yapılaşma” veya “işgal” gibi göstermeye çalışması ise tarihsel gerçeklere ve devletin şefkat ilkesine taban tabana zıt düşüyor. Oysa mahalle sakinlerinin Türk Medeni Kanunu’nun 713. Maddesi bağlamındaki “zilyetlik hakları” ve devlete rayiç bedel ödemeye hazır olmaları, sorunun masada ve adilce çözümü için altın bir fırsat sunuyor.
Halka Kulak Verin!
Kentsel dönüşüm, kent yoksullarını ve geçmişin afetzedelerini tasfiye edip rantı belirli zümrelere transfer eden bir “sürgün aracı” olamaz, olmamalıdır. Kirazpınar halkının “Toprağımız için ölürüz” noktasına gelen meşru hak arayışı, meselenin yukarıdan inme zoraki TOKİ projeleriyle değil; asıl hak sahiplerini merkeze alan şeffaf, adil ve “yerinde dönüşüm” odaklı bir yaklaşımla çözülmesi gerektiğini kanıtlıyor.
Şimdi gözler, iki hafta sonra Gebze Belediyesi’nde yapılacak olan o kritik toplantıda. Bağımsız mercilerin şüpheli tapu devirlerini soruşturması, haksız zenginleşmelerin iptal edilerek arazilerin asıl sahiplerine devredilmesi sadece hukuki bir zorunluluk değil, Gebze’de kamu vicdanının yeniden tesis edilmesi için bir namus borcudur.
Haber Merkezi
