Batı Trakya Türk’ünün Türkiye’deki Zorlu Yaşam Öyküsü

Batı Trakya Türkleri Dayanışma Derneği (BTTDD) İzmit Şubesi, yaşça büyük üyelerinin anılarını aktardığı “Batı Trakya Türkleri Çınarlarıyla Hoş Sohbetler” adlı program serisine başladı. İzmit Şube Başkanı Yüksel Öztürk başkanlığında düzenlenen programın ilk konuğu, 1954 Gümülcine doğumlu ve 1973 yılından bu yana Türkiye’de, bugün ise İzmit’te yaşayan Cafer Hüseyin oldu.

Cafer Hüseyin, Batı Trakya’daki yaşamından ve Türkiye’ye geliş sürecinde yaşadığı zorluklardan bahsetti. Programı, Şube Başkanı Öztürk ile birlikte çok sayıda dernek üyesi ilgiyle dinledi. Program sonunda Şube Başkanı Yüksel Öztürk, Cafer Hüseyin’e bir hediye takdim etti.

EĞİTİM VE SİYASET GÖLGESİNDE BİR ÇOCUKLUK

Batı Trakya Türkü ve Gümülcine Celal Bayar Lisesi mezunu Cafer Hüseyin, konuşmasında çocukluk ve gençlik yıllarını şu sözlerle aktardı: “1954 yılında Gümülcine’de dünyaya geldim, eğitimimi orada tamamladım. Okulumuzun adında ‘Türk’ kelimesi bulunuyordu ancak daha sonra bu ibare kaldırıldı. Ortaokula 120 kişiyle başladık, ancak mezun olanların sayısı sadece 10 kişiydi. Aslında Batı Trakya’daki durumun gidişatı o dönemden belliydi. Belediyeye gittiğimizde, Türk olduğumuzu bilmelerine rağmen Rumca konuşurlardı. Hatta bazı Rumlar bizden daha iyi Türkçe bilmelerine rağmen bu dili kullanmaktan kaçınıyorlardı.”

TÜRKİYE’YE GÖÇ VE YENİ HAYATIN ZORLUKLARI

Lise eğitimini tamamladıktan sonra Türkiye’ye geliş sürecinin zorluklarına değinen Hüseyin, “Lise eğitimimin ardından Türkiye’ye gelmek istedim ama bu hiç de kolay olmadı. Arkadaşlarımızın çoğu buraya gelemedi. 1973 yılında Türkiye’ye eğitime gelebilmek için pasaport başvurusunda bulunduk ancak bize pasaport vermediler. Sonunda para ödeyerek pasaport alabildik. 1973’te Eminönü’ne çok zor şartlarda geldik. İstanbul Teknik Üniversitesi’nde Jeoloji Mühendisliği okudum ve 1977’de Kocaeli’ye yerleştim,” şeklinde konuştu.

Vatandaşlık süreçleri ve mesleki hayatıyla ilgili yaşadıklarını da paylaşan Cafer Hüseyin, sözlerini şöyle sürdürdü: “Vatandaşlık alacaktık, ‘Sınır dışı edecekler’ denildi ancak daha sonra vatandaşlık alabildik. Çocuklarımızı eşimin üzerinden okula gönderebildik, daha sonra kendimiz de vatandaşlığa geçtik. Ben jeolog olmama rağmen mesleğimi yapamadım. 16 yıl sonra doğduğum köye gittiğimde ise evimi bulamadım çünkü çok değişmişti, ceviz ağacını görsem tanıyacaktım ama maalesef kesmişlerdi.”

Kaynak: Özgür Kocaeli Gazetesi