Ünlü giyim devinin sahibi yaşamına son verdi: Veda mektubu
Ünlü giyim markası MUGO'nun kurucusu Levent Tahmiscioğlu, İstanbul'da köprüden atlayarak hayatını kaybetti; olaydan önce veda mektubu yayımlamıştı.
İstanbul’da, 15 Temmuz Şehitler Köprüsü’nden Boğaz’a atlayan 46 yaşındaki iş insanı Levent Tahmiscioğlu, kaldırıldığı hastanede yapılan tüm müdahalelere rağmen hayatını kaybetti. MUGO markasının kurucusu olduğu öğrenilen Tahmiscioğlu’nun, yaşamına son vermeden önce sosyal medya hesabından yayımladığı veda mesajı okuyanları hüzne boğdu.
Edinilen bilgilere göre olay, 15 Temmuz Şehitler Köprüsü üzerinde yaşandı. Motosikletiyle köprüye gelen Levent Tahmiscioğlu, aracını durdurduktan sonra korkuluklara çıktı. Durumu fark eden vatandaşların ihbarı üzerine bölgeye kısa sürede polis ekipleri sevk edildi.
KÖPRÜDEN ATLADI, KURTARILAMADI
Polis ekiplerinin uzun süren ikna çabalarına rağmen kararından vazgeçmeyen Tahmiscioğlu, kendini Boğaz’ın serin sularına bıraktı. Bölgede hazır bekleyen deniz polisi ekipleri tarafından hızla sudan çıkarılan iş insanı, kıyıya ulaştırıldıktan sonra ambulansla hastaneye kaldırıldı. Ancak Levent Tahmiscioğlu, doktorların tüm çabasına rağmen kurtarılamayarak yaşamını yitirdi.
Acı haberin duyulmasının ardından Tahmiscioğlu’nun MUGO markasının kurucusu olduğu ve olaydan kısa bir süre önce sosyal medya hesabından bir veda mektubu paylaştığı ortaya çıktı. Son yıllarda yaşadığı zorluklara, hayal kırıklıklarına ve içinde bulunduğu ağır ruh haline değinen iş insanı, sorunlarına çözüm bulamadığını dile getirdi.
OĞLUNA YÜREK BURKAN VEDA
Mektubunun son bölümünde ise oğlu Can’a seslenen Tahmiscioğlu’nun satırları okuyanları derinden etkiledi. Levent Tahmiscioğlu’nun sosyal medya hesabından paylaştığı veda mesajında şu ifadeler yer aldı:
“Çok iyi yaptığım işler de oldu, gurur duymadığım şeyler de; sonuç ne olursa olsun iyi niyetli, ahlaklı bir insan olmayı hep çok önemsedim, karşılığını almayı bekledikçe hayal kırıklığım büyüdü büyüdü büyüdü önümde aşamadığım koca bir dağ oldu. Bunu romantik bir yerden söylemiyorum, giderek size yalan söyleyecek değilim, dünya hassas kalpler için cehennemdir sözünü doğrulayan birkaç yıl geçirdim, çözüm de bulamadım, kabalaşmadım, umarsızlaşmadım, battıkça battım, battıkça mutsuz oldum. İtiraf ediyorum; benim için tüm dertlerin bir anda son bulacağı fikri son derece cazip geliyor. Çelişkili olduğunu da kabul ediyorum, son anda bencilliği seçtim diyelim, siz de kurtuldu diyin mümkünse.
Benimle davası olanlar sonuç alamadığına üzülecek, komşuların gözü bir-iki gün beni arayacak, ailem kahrolacak, ama hayat bir şekilde herkes için devam edecek. Benimkisi buraya kadarmış.
Son zamanlarında zerre kadar zevk almadığım, alamadığım bu hayattan kendi rızamla giderken 1 cümle evladıma hitaben yazayım. Daha onun önünde upuzun, umutlarla dolu bir ömür var.
Can, Can, Can, oğlum, canım oğlum, evladım; seni hep çok sevdim, böyle olsun istemedim. Şimdi şişeden bir cin çıksa tek dilek hakkı verse sen ne istiyorsan onu dilerdim. Nerde olursam olayım birlikte mutlu olduğumuz anları düşünmek hep içimi ısıtacak.
Yolun, bahtın açık olsun, seni çok seviyorum.”
Kaynak: Özgür Kocaeli Gazetesi