BULGARİSTAN TÜRKLERİNİN GÖÇ HİKAYELERİ- GÜLBAHAR KURTULUŞ

Geçen hafta uzunca bir giriş yapmıştık. Bu hafta ise yine aynı eserin tanıtım metni ile yazıma başlıyorum.

“Ben göç esnasında oradaydım 6 yaşındaydım. Bir kaçışma ve uzun bir bekleyiş hatırlıyorum sınırda çok bekledik sanırım. (7 güne yakın bekledik) Sınırdayken yiyecek sıkıntısı çektik, rahmetli dedem Raim Kurtuluş’un bir yerlerden gidip ekmek bulup getirmesini unutamam. Türkiye’ye gelmek, yerleşmek zordu bizim için. İlk geldiğimizde ‘Ses yapmayın, gürültü yapmayın! Sizi geri gönderirler’ diye korkutuyorlardı bizi.  İlk geldiğimde çok yadırgadım. Mahalledeki arkadaşlarımdan ayrılmak çok zor geldi. Çok da olayların farkında değildim. Tabi ki özlediğimiz şeyler vardı. En çok orada bıraktığım biz giderken gözünden yaşlar akan köpeğim Şarik’i unutamam. Orada yaşanan olayları ben çok hatırlamıyorum. Dedem ve amcam isim değişikliklerini anlattıklarında üzülüyorduk. Büyüklerimizin yaşadığı o büyük haksızlığı, hakareti, hapis yatanları ve ölenleri duyduğumuzda üzülüyorduk. Ben de az buçuk hatırlıyorum mahallede gece sokağa çıkma yasakları vardı, polisleri, asker tanklarını, baskılar hafızamdan silinmeyen şeyler.”
Tanıtım cümlesi orada yaşayan Türklerin az çok neler yaşadığını anlatıyor. Ve bazı okurlar Bulgaristan Türkleri ile ülkemizdeki mültecileri denk tutuyor. Oysa eseri okurken mülteci kavramını bir kez daha idrak ediyorsunuz. Türkler oraya mülteci olarak gitmemişti. İskan politikası siyasi bir amaçla devlet eliyle gitmişti. Lütfen bu farkı da aklımızdan çıkartmayalım.

Gülbahar Kurtuluş’un kaleminden Bulgaristan Türklerinin göç hikayelerini okuduğunuzda tarihe dair bilmediğiniz bir çok şeyi de öğrenmiş olacaksınız. Akademik bir araştırma gibi bazen de roman gibi. Sadece okuyup geçmek değil de öğrenmek bilinçlenmek isteyen okurların en sevdiği kitap türlerinden olan bu eser okuyucusuna çok şey vaat ediyor.