Durup Düşünmeli…



İnsanoğlu sürekli öğrenen ve gelişen, gelişirken kimi zaman değişen bir canlı. Hayvanlar aleminden ayırıcı özelliği temelde akletmesidir. Yani düşünen, idrak eden bir canlı olmasıdır. Sırf bu özellikleri dolayısıyla da Allah’ın yeryüzündeki elçisi ve hesap gününün yegane muhatabıdır.
 
İnananlar için, bu dünyada geçen ömrün bir hesabı görülecektir. Ömür nasıl geçirilmiştir, yaşananların mükafatı ya da cezası nedir … İnsan hayatının ilk adımı ilahi kurallarla başlamış daha sonra bunlara dünyevi bir takım  kurallar eklenmiştir.  Hayat bazen bu ilahi kurallarla dünyevi kuralların çakışmasına sahne olmuş ve insan yeryüzündeki kimliğinden uzaklaşmıştır. Hazin bir öykü…
 
Aklını ve mantığını kullanan insan, hayatını yaşarken sadece doğanın kendine biçtiği rolleri uygulamakla kalmaz aynı zamanda toplum içinde de bir takım yükümlülükler üstlenir. Zira cemiyet içinde yaşamanın da kendine has yazılı ve yazılı olmayan bir takım kuralları vardır. Kişi bu kurallara riayet ettiği müddetçe kabul görecek ve kendini o topluluğun bir parçası sayacaktır. Aykırı olduğu takdirde ise toplum dışına itilecektir. Bu durum insan hayatına kendiliğinden bir form kazandırır.
 
İnsan hata yapar, zira yaradılışı itibariyle eksik ve kusurlu yaratılmıştır. Lakin hatada ısrarcı olmamak önemlidir,  ders alarak olgunlaşmak esastır.  Peki pratik yaşamda da böyle midir ? Hatalardan ders alarak mı yaşıyor insanoğlu ? Evet demeyi ister ve hatta bunun bir yazı konusu dahi olmamasını dilerdim.
 
Üzücü olmakla kalmayıp sarsıcı, oldukça travmatik şeyler yaşıyoruz son zamanlarda. İnsan bunları gördükçe hayatına nasıl normal kalarak devam edebilir ki… İnsanın temel ihtiyacı olan güven duygusu olmadan, nasıl yol alınabilir ki !
 
Sakarya’daki vahşeti hepimiz basından takip ettik. Suriyeli bir kadına ve çocuğa yaşatılanlar sadece onların yaşadığıyla sınırlı değil. Bana göre insanlığın derin yara almış olduğunu su yüzüne çıkardı. İnsanlığın ne noktaya geldiğini gözler önüne serdi. Sadece bu olayla sınırlı kalmadığını hepimiz biliyoruz. Ülkemizin değişik yerlerinde kim bilir ne dramlar yaşanıyor. Kimine şahitlik ediyor kimini duyuyoruz. Peki ne yapıyoruz bunlar neticesinde?  Ne oldu o ilahi bakışımıza, ne oldu o toplumsal değerlerimize, o çok övündüğümüz kültürel birikimimize… Nerede bıraktık o bizlere miras temiz vicdanlarımızı ve merhametimizi ! Ne zaman bu kadar zalimleştik. O caniliği yapan insanlar bu toplumun bağrından çıktı neticede. Kimler, nasıl tohumlar attı ki bu zalimlik bir insan bedeninde vücut buldu ?
 
Hiç sorduk mu kendimize, hiç sorguladık mı.. hepimize bakan bir yönü var bu olayın. Dünyanın diğer ucunda bir çocuğun eline diken batsa bunun hesabını  kendi nefsinden soracak insan ruhu nerede ? Olan, bir Suriyeliye olmadı. Olan hepimizin insanlığına oldu. Bu toplum o caniler gibi nice canileri potasında eritti. Bir bedeli olmalı !
 
Basında bir takım röportajlar yer aldı. Pek çok kişi görüş bildirdi, yazdı çizdi. İdam isteyenler oldu. Vahşet haberlerinin çıktığı dönemlerde sık sık dillendirilen bir talep oldu bu. Peki belli durumlar için idam kararı bu ülkede neden çıkmaz ? Neden böyle bir yasa çıkaramadığımızı izah eden biri oldu mu acaba ? Vahşet haberlerinin aktörlerinin profillerini incelediğimiz zaman bu şahısların geçmişte pek çok sapkınlıklarının olmuş olduğunu, pek çok suçtan sabıkası olduğunu görüyoruz. Peki ne yapmışız ? Bu canileri hapse tıkıp besleyip sonra da dışarı saldıktan sonra yeni eylemlerin mimarı olmalarını izlemişiz.Elbette cezaevlerinde olan herkesi aynı kefeye koymuyoruz. Lakin adi suçlar dediğimiz suçlar var ve bu suçların bedeli hapse atmak olmamalı. Belli ki bu ceza, onlar için caydırıcı değil.
 
Dedik ya insan hata yapar ama hatalarından ders alır. Bu bir hata değil. Bunlar toplumun bağrına yerleşmiş kanser hücreleri ve yok edilmezlerse, kanser hücreleri yayılım gösterecektir. Bedeli ağır olmayan vahşetler misal teşkil etmekte ve sapkın ruhları cesaretlendirmektedir.  Bunun örneklerini de görüyoruz etrafımızda.
 
Balık baştan kokuyor aslında. Zamanında sürekli hoşgörülen yanlışlar daha sonraları kartopu gibi büyüyor. Ne yapsa kabul görüleceğini bilen, her yanlışının üzerinin örtüleceğni bilen ve bir bedel ödemeyen çocuklar ileride bir vahşetin aktörü oluyorlar. Bize dokunmadığı sürece varsın yaşasın o yılan diyoruz kimi zaman.
 
Psikologlar, sosyologlar bu konuları daha da derinden araştırmalı, çalıştaylar düzenlemeliler hatta. Halka dokunmalı bu çalışmalar, halkla omuz omuza olmalı. Çok yönlü değerlendirilmeli. Bir üçüncü sayfa haberi olarak yerini almamalı bu yaşananlar. Unutmamalı ki çocuklarınız bu insanlar ile aynı toplum içinde yaşayacak.
 
Ebeveynlerin çocuklarını yetiştirirken zaaf göstermemeleri son derece önemli. Evet zor bu dediğim biliyorum. Lakin altını işlemek de emek ve sabır istemiyor mu ! Çocuk dünyaya işlenmeye hazır bir maden olarak geliyor. Kimse doğar doğmaz kötü değildir, yetiştirmek önemli. Lütfen çocuklarınızın hatalarını örtmeyin. Yanlışlarını görmezden gelmeyin.  Bir aksaklığa şahit olduğunuzda müdahil olun, doğru yolu gösterin ama yine de takipçisi olun. Yaptığı her şeyin bir bedeli olacağı bilincini verin çocuklara, adaletle hükmedin…
 
Klişedir ama gerçek olduğu için klişe olmuştur bence. Taviz, tavizi getiriyor. Her türlü insan ilişkisinde bir yanlış karşısında taviz verirseniz bir bakmışsınız sonrasında başka tavizler gelmiş. Bir hata ikinci kez yapılırsa bu artık bir yanlıştır, kasıtlıdır, planlıdır ve bedeli olmalıdır.
 
Hata hoşgörülmeli ve yeni bir şans verilmeli. Lakin yanlışa da yanlış denmeli ve bedeli ödetilmeli. Bu ülkenin yasalarında İDAM  yerini almalı !
 
*****
 
Bi’Mola vermek isteyenler için; Pascal Couderc’den “İkili İlişkilerde Duygusal Manipülasyon” okumaya değer.