STANDART KALIP DÜŞÜNCELER

Herkes aynı olsaydı, nasıl bir dünya olurdu?

 Herkesin dış görünüşü aynı, herkes aynı dili konuşuyor, herkes aynı şekilde düşünüyor, herkes aynı hayatı yaşıyor.

Bir düşünün, nasıl olurdu?

 Ah standartlar!

Şu meşhur cümle, “KİME GÖRE, NEYE GÖRE!” aynen böyle.

 Herkes belirli bir yaştan sonra evlenmeli, evlenen herkesin çocuğu olmalı, ev sahibi olmalıyız, üniversitesi diploması şart, bir de güzellik algıları şu meşhur ölçüler “90-60-90” , boylu poslu olmak daha birçok kalıplar…

Hep birlikte artık bu kalıplardan çıkmalıyız. Bırakın isteyen 20 isteyen 40 yaşında evlensin. İstemeyen de evlenmesin.

Bırakın bazı çiftler çocuk düşünmesin, bazısının da olmuyor diye ayıplamayın, hatta üzülmeyin bile. Çünkü üzülmek bile o kişiye kendini eksik hissettirebilir.

Bırakın isteyenin evi, arabası olsun. Bu kadar değerli ya da eksiklikmiş gibi görmeyin. Ölürken kim ne götürüyor ki?

Bırakın birileri üniversite okusun, birileri de farklı yol seçsinler. Okuyanı fazla, okumayanı eksik görmeyin. Herkesin potansiyeli, yetenekleri farklıdır.

Hepimizin emanet olan bu bedenlerle savaşları bırakalım. Biri çok kısa, biri çok uzun, birinin burnu büyük, birinin saçı yok. Kim nasılsa nasıl! Dış görünüşleri standart kalıplara soktukça insanlar kendini eksik hissediyor, insanlar birbirine benzemeye çalışıyor, hep mutsuz oluyor. Oysaki sen sen olarak özelsin, değerlisin, güzelsin.

Ben artık şunu farkındayım bu dünyada benden bir tane daha yok! Ben çok değerliyim. Ben ben olarak değerliyim. Aynı şekilde sizden de bir tane daha yok! Ve sizde kendiniz olarak değerlisiniz. Farklı olmanın güzelliğini yaşayın! Hepimiz özeliz ve değerliyiz.

Bu kalıpları çocuklukken ebeveynden ya da sosyal çevreden öğreniyoruz. Özellikle kıyas meselesi. Kimseyi kimse ile kıyaslamayın. Siz belki çocuklarınız hırs yapsın daha başarılı olsun diye yapıyorsunuz.

Oysaki o çocuk benliğini sevmeyebilir, kendini eksik hissedip mutsuz olabilir ve hayatı boyunca hep başkaları ile kendini kıyaslayabilir. Büyük bireyler olarak bizler önce kendimizi olduğumuz halimiz ile kabul edelim ve sevelim. O biricikliğimizi fark edelim.

Kendimize böyle olursak başkalarını da oldukları gibi kabul eder ve severiz. Kendiniz için bırakın standart kalıp düşünceleri! Ve kendinizi olduğunuz haliniz ile kabul edin ve çok sevin! Ve hep hatırlayın,”SİZDEN BİR TANE DAHA YOK!”