SEVGİNİN RUHU…

Geçenlerde bir hocamıza dek gelmiştim, sevgiyi tarif ederken “sevgi ulaşılan bir mertebedir” demişti. Esasında insanoğlu için her şeydir sevgi. En kısa yorumuyla yaşamaktır. İnsanı harekete geçiren en büyük güçtür.

Yaşamaktır dedim ya hani, sever eş olur, yavrusunu sever anne olur, baba olur. İşini sever, evine aş olur, insanı sever arkadaş olur. Rabbini sever kul olur. Severse, ne olmak istiyorsa o olur insan. İyiyi sever, iyi insan olur.

Kötüyü sever kötü insan olur diyemem. Aslında kötüyü sevmez insan, evet kötülük yapar ama severek değil, sevmediğini iç sıkıntısı sessizce haykırır fark etmese de.

Sevmek, sevilmek ne kadar enerji yüklerse o kadar güzel olur bakışımız hayata. Seversek eğer, karşımızdakini aynamız yapar, kendimizdeki sevgiyi onda da görürüz. Aslında baktığımız kendi ruhumuz da diyebiliriz. Belki de birbirini sevenler kendi ruhlarını seviyorlardır belki de kimbilir.

Zaten neyi severse onun peşinden koşmaz mı insan, onu aramaz mı? Ruhu huzuru sever mesela, ömrünü harcar onu yakalamak için. Rabbini sever ve anlam arayışına girer. Her gördüğünde arar Mevlasını. Kısacası, her insan iyiyi sever aslında. Ruhun tatminidir, kendi fıtratıdır bu.

 Bir de kendimizi mutlu zannettiklerimiz var tabi. Hani helal haram demeden nefse boyun eğdiklerimiz, ince bir düşünüşle düşünmüş olsak, neyin nefsimizden, neyin ruhumuzdan geldiğini sezebiliriz aslında.

Ya kendini sevme meselesi… Hani kişisel gelişimcilerin dilinden düşürmediği “önce kendini sev” mevzusu. İnsan neden sever kendini ya da neden sevmeli. Biraz sıralayalım…

Çok para kazanıyorum bu yüzden kendimi seviyorum. Ben çok başarılıyım canım… En güzel, en yakışıklı benim, bu yüzden seviyorum kendimi… vb. Bu cümleler öyle çirkin bağırıyor ki yüzüme.

Oysa Rabbimiz “seni Halife olarak yarattım” diyor. Takvan olunca meleklerden de üstün varlıksın sen. Sen iyiliksin, sen mazlumun yanında duran, sen savaşları yok eden, açları doyuransın, iyiliği büyüten kötülüğü yok edensin. İşte bu sebeplerden sev kendini. Çünkü değerlisin, senin güzel ruhun yaşamalı ki insanlık yaşasın. Halifeliğini sev ve ne ruhunu kirlet ne emanet bedenini.

Unutma, seni senden çok sevenin yarattı. Hani sevecektin yaratılanı Yaratan’dan ötürü…

Çok sevdiğim duamla bitiriyorum yazımı;

Ya Rabbi; bizlere senin sevgini, seni sevenlerin sevgisini, seni sevdirecek olanların sevgisini ver. Sev bizleri, sevdir bizleri, seni sevenlerin sevgisiyle sevindir bizleri…

AMİNNN…